ประเทศญี่ปุ่นเป็นประเทศที่มีเตาเผาขยะมากที่สุดในโลก

ความซื่อสัตย์ ความใส่ใจและความรับผิดชอบของแต่ละคนนั้นแสดงออกต่อส่วนรวมในเรื่องความรับผิดชอบร่วมกัน ทั้งในเรื่องที่อาจจะมีกฎหมาย หรือระเบียบบังคับไว้ หรือ มีขนบธรรมเนียมประเพณีบังคับไว้ก็ตาม ในเรื่องการกำจัดขยะ

ประเทศญี่ปุ่นเป็นประเทศที่มีเตาเผาขยะมากที่สุดในโลก เนื่องจากไม่มีพื้นที่มากพอที่จะทำการกำจัดแบบฝังกลบ ขยะหลายประเภทไม่สามารถกำจัดได้ทัน อาจจะถูกส่งขายเป็นของเก่า เช่น จักรยาน รถยนต์ เครื่องยนต์ต่างๆ จะถูกส่งขายเป็นเศษซากไปประเทศต่างๆ รวมถึงประเทศไทยด้วย จะเรียกได้ว่าขยะล้นประเทศก็ว่าได้ ในชีวิตประจำวันฉันเห็นคนญี่ปุ่นแยกขยะก่อนทิ้งทุกบ้าน ทุกสำนักงาน แยกเป็นขยะเผาได้ ขยะกลับมาใช้ใหม่ได้ กล่องนม ขวดแก้ว ขวดพลาสติกฯลฯ ถูกแยกออกประเภทชัดเจน มัดปากถุงเรียบร้อย ทิ้งตามถังที่จัดไว้อย่างเป็นระเบียบ หากเป็นนิตยาสาร หนังสือที่ต้องการทิ้ง ก็จำเป็นต้องมัดและห่อให้เรียบร้อย และวางไว้หน้าบ้านตามวันที่กำหนดที่รถขยะจะมาเก็บ ส่วนขยะชิ้นใหญ่ หรือ ขยะประเภทที่ไม่สามารถทิ้งได้ คนญี่ปุ่นจำเป็นต้องเรียกใช้บริการกำจัดขยะพิเศษ ขยะเหล่านี้เป็นขยะชิ้นใหญ่ หรือของที่ไม่ใช้แล้วต้องการทิ้ง ไม่ว่าจะเป็น โต๊ะ ตู้ เตียง ที่นอน กระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่ หม้อหุงข้าว หรือ อุปกรณ์ไฟฟ้าต่างๆ ที่ชำรุดแล้ว ฯลฯ




การเรียกใช้บริการนี้จำเป็นอย่างยิ่งที่ต้องเสียค่าใช้จ่าย แต่ฉันเห็นคนญี่ปุ่นก็ปฎิบัติเป็นนิสัย ไม่ทิ้งขวางตามที่ว่างเปล่าหรือ ข้างทางอย่างที่ฉันเคยเห็นในประเทศเรา และอีกสิ่งหนึ่งที่ฉันทึ่งคนญี่ปุ่นคือ เขายอมเสียเงินซื้อถุงรองรับเศษผง เศษขยะเล็กๆน้อยๆ เช่น เศษชา เพื่อไม่ทิ้งสิ่งเล็กๆน้อยๆ เหล่านี้ผิดที่ผิดทาง รวมถึงซื้ออุปกรณ์กำจัดน้ำมัน ฉันไม่แน่ใจว่าต้องเรียกชื่อเช่นไร แต่เป็นผงที่ใช้เทลงน้ำมันที่เราประกอบอาหารแล้วต้องการทิ้ง เพื่อให้จับตัวเป็นก้อนก่อนน้ำไปทิ้ง ซึ่งมีขายตามร้านทั่วๆไป การกำจัดไขมันด้วยวิธีทำให้จับตัวเป็นก้อนก่อนนำไปทิ้งนี้เพื่อลดภาระของระบบกำจัดน้ำเสียในการกำจัดไขมันนั่นเอง



แม้ว่าคนญี่ปุ่นจะให้ความร่วมมืออย่างดีและมีความรับผิดชอบในการแยกขยะ แต่ขยะยังเป็นปัญหาในบางท้องที่ เช่นตามเมืองใหญ่ๆ หรือแหล่งการค้าที่มีถุงขยะกองไว้ข้างทางรอการเก็บ มักจะเห็นกาจำนวนมากมาคุ้ยเขี่ยถุงขยะเป็นประจำ ปัญหานี้เป็นปัญหาใหญ่ที่ฉันเห็นภาพข่าวตามโทรทัศน์บ่อยครั้ง